Аян мен Тұлпар

Ерте, ерте, ертеде, кең байтақ қазақ даласында Аян деген бала өмір сүріпті.

Аян кішкентайынан атқа мінуді жақсы көретін.
Әкесі оған кішкентай кезінен-ақ атқа отыруды үйреткен.

Сондықтан Аян күн сайын өзінің шағын торы атына мініп, ауыл маңындағы кең далаға шығатын.

Ол далада желмен жарысып шабуды ұнататын.

Бір күні Аян әдеттегідей атын жайлап айдап, кең далаға қарай жүріп бара жатты.

Кенет алыстан бір ерекше жылқыны көрді.

Бұл жылқы басқалардан мүлде бөлек еді.

Қара түсті, жал-құйрығы желмен бірге толқып тұрды.
Жүгіруі де ерекше — желден де жылдам сияқты.

Аян атын тоқтатып, сол жылқыға қарап тұрды.

— Неткен әдемі ат… — деді ол таңғалып.

Жабайы жылқы да Аянға қарап қалды.

Біраз уақыт екеуі үнсіз тұрды.

Аян асыққан жоқ.
Ол атын жай ғана тыныш ұстап тұрды.

Жабайы жылқы баяу жақындай бастады.

Бір қадам…
тағы бір қадам…

Ақырында ол Аянның қасына келіп тоқтады.

Аян қолын созып, оның жалын ақырын сипады.

Сол кезде арт жақтан Бекен ата келіп қалды.

Қария бұл көріністі көріп күлімсіреді.

— Балам, сен ерекше атты кездестірдің, — деді ол.

— Бұл жай жылқы емес.

— Бұл Тұлпар.

— Тұлпар тек шын жүректі шабандозды ғана таңдайды.

Аян таңғалып, қара атты тағы бір рет сипады.

Сол күннен бастап Аян мен Тұлпардың достығы басталды.

Ал кең далада оларды әлі талай қызықты сапарлар күтіп тұр еді.