Құмырсқа мен Жел
Құмырсқа мен Жел — еңбек пен табандылық туралы тәрбиелік қазақ ертегісі. Кішкентай құмырсқа жаз бойы тынымсыз еңбек етіп, қыс келгенде аман қалады. Ал күшіне сенген Жел уақытша ғана үстем екенін түсінеді. Балаларға еңбекқорлық пен сабырлылықты үйрететін жылы да мағыналы ертегі.
Jaz Admin
Ертеде, кең далада кішкентай ғана бір құмырсқа өмір сүріпті.
Ол өте еңбекқор екен. Күн шыққаннан күн батқанға дейін тыным таппай, дән жинап жүреді.
Бір күні далада қатты жел соғыпты.
Жел ысқырып, шөптерді иіп, ағаштарды шайқапты.
Құмырсқа қорқып кетіпті.
— Әй, Жел, неге сонша қатты соғасың? Менің жинаған дәндерімді ұшырып әкетпексің бе? — депті.
Жел күліпті:
— Мен күштімін! Мен бәрін ұшыра аламын! — деп ышқына соғыпты.
Құмырсқа үндемепті.
Ол жай ғана дәндерін інінің ішіне тереңірек таси беріпті.
Жел бір күн соғыпты.
Екі күн соғыпты.
Үшінші күні шаршап, баяулапты.
Ал құмырсқа болса, тынымсыз еңбегін тоқтатпапты.
Күндердің бір күнінде қыс түсіпті.
Дала аппақ қарға ораныпты. Жел суып, әлсіреп қалыпты.
Құмырсқа інінде жылы отырып, жаз бойы жинаған дәнін жеп, аман-есен қыстан шығыпты.
Сонда Жел сыбырлапты:
— Күш уақытша, ал еңбек мәңгі екен...
Содан бері далада бір сөз қалған екен:
Еңбек еткен — ерінбейді,
Ерінбеген — жерінбейді.