Қасқыр мен жеті лақ

Ерте, ерте, ертеде, көкжиекке күн сүйкенген, жел жусанның сыбдырын алып жүрген заманда бір кішкентай үйде ақ мейірімді ешкі жеті лақпен бірге өмір сүріпті. Лақтары – жұлдыздай жанып тұрған, бірі тентек, бірі момын, бірі ойлы, бірі күлкіге жақын екен. Бір күні ешкі орманға аттанбақ болып, лақтарын айналасына жинап алып, дауысын жұмсартып былай дейді: — Шырақтарым, бұл әлем тек жақсыдан тұрмайды. Орманда аш көз, аяр қасқыр бар. Мен келгенде ғана есік ашыңдар. Мен сендерге әнмен келемін: «Шырақтарым — лақтарым, аналарың келді, сүт әкелді…»

Сол сәтте үйдің сыртында, көлеңкеге жасырынып, қасқыр тыңдап тұрған еді. Көзінде аштық, жүрегінде мейірім жоқ. Ешкі кетісімен, қасқыр есікті тоқылдатып, дауысын зорға жіңішкертіп ән айтты. Бірақ лақтар бірден таныды: — Жоқ! Бұл анамыз емес! Қасқырдың ашуы қайнап, айлаға көшті. Алдымен бор жеді – дауысын өзгертпек болды. Болмады. Ұстаға барды – тамаққа темір тигізді. Болмады. Соңында ақ ұнға аунап, аяғын аппақ етіп, соңғы үмітпен есікке келді.

Бұл жолы лақтар сенді… Есік ашылды. Қасқыр ішке кіргенде үйдің іші астан-кестен болды. Лақтар тығылды. Бірақ айлакер жау алтауын жұтып қойды… Тек біреуі ғана — сағаттың артында тынысын ішіне тартып, үнсіз қалды. Қарны тойған қасқыр ағаш түбіне жатып, мақтанышпен ұйқыға кетті.

Ал кешке қарай ешкі үйіне оралды. Есік ашық. Үй үнсіз. Жалғыз қалған лақ анасына бәрін айтып берді. Ешкі көз жасын жұтып, қасқырды тапты. Ұйықтап жатыр… Мүйізімен қарнын жарып, лақтарын аман алып шықты. Сосын қасқырдың ішін ауыр таспен толтырып, қайта тігіп қойды.

Оянған қасқыр шөлдеп құдыққа барды. Бірақ тас толы қарны оны төмен тартып әкетті… Қараңғылық жұтты. Ал ешкі мен жеті лағы тағы да бірге, тағы да аман жаңа өмірге қадам басты.